丹麦 vs 冰岛

Der er et yndigt land, Det står med brede bøge Nær salten østerstrand; Det bugter sig i bakke, dal, Det hedder gamle Danmark, Og det er Frejas sal. Der sad i fordums tid De harniskklædte kæmper, Udhvilede fra strid; Så drog de frem til fjenders mén, Nu hvile deres bene Bag højens bautasten. Det land endnu er skønt, Thi blå sig søen bælter, Og løvet står så grønt; Og ædle kvinder, skønne møer Og mænd og raske svende Bebo de danskes øer. Hil drot og fædreland! Hil hver en danneborger, Som virker, hvad han kan! Vort gamle Danmark skal bestå, Så længe bøgen spejler Sin top i bølgen blå.

Ó, guð vors lands! Ó, lands vors guð! Vér lofum þitt heilaga, heilaga nafn! Úr sólkerfum himnanna hnýta þér krans þínir herskarar, tímanna safn. Fyrir þér er einn dagur sem þúsund ár og þúsund ár dagur, ei meir: eitt eilífðar smáblóm með titrandi tár, sem tilbiður guð sinn og deyr. Íslands þúsund ár, Íslands þúsund ár, eitt eilífðar smáblóm með titrandi tár, sem tilbiður guð sinn og deyr. Ó, guð, ó, guð! Vér föllum fram og fórnum þér brennandi, brennandi sál, guð faðir, vor drottinn frá kyni til kyns, og vér kvökum vort helgasta mál. Vér kvökum og þökkum í þúsund ár, því þú ert vort einasta skjól. Vér kvökum og þökkum með titrandi tár, því þú tilbjóst vort forlagahjól. Íslands þúsund ár, Íslands þúsund ár, voru morgunsins húmköldu, hrynjandi tár, sem hitna við skínandi sól. Ó, guð vors lands! Ó, lands vors guð! Vér lifum sem blaktandi, blaktandi strá. Vér deyjum, ef þú ert ei ljós það og líf, sem að lyftir oss duftinu frá. Ó, vert þú hvern morgun vort ljúfasta líf, vor leiðtogi í daganna þraut og á kvöldin vor himneska hvíld og vor hlíf og vor hertogi á þjóðlífsins braut. Íslands þúsund ár, Íslands þúsund ár, verði gróandi þjóðlíf með þverrandi tár, sem þroskast á guðsríkis braut.