الدنمارك مقابل آيسلندا

Der er et yndigt land, det står med brede bøge nær salten østerstrand; det bugter sig i bakke, dal, det hedder gamle Danmark og det er Frejas sal. Der sad i fordums tid de harniskklædte kæmper, udhvilede fra strid; så drog de frem til fjenders mén, nu hvile deres bene bag højens bautasten. Det land endnu er skønt, thi blå sig søen bælter, og løvet står så grønt; og ædle kvinder, skønne møer og mænd og raske svende bebo de danskes øer. Vort gamle Danmark skal bestå, så længe bøgen spejler sin top i bølgen blå.

Ó guð vors lands! Ó lands vors guð! Vér lofum þitt heilaga, heilaga nafn! Úr sólkerfum himnanna hnýtja þér krún þínir herskarar, tímanna safn. Fyrir þér er einn dagur sem þúsund ár, og þúsund ár dagur, ei meir; eitt eilífðar smáblóm með titrandi tár, sem tilbiður guð sinn og deyr. Íslands þúsund ár, Íslands þúsund ár, eitt eilífðar smáblóm með titrandi tár, sem tilbiður guð sinn og deyr. Ó guð, ó guð! Vér föllum fram og fórnum þér brennandi, brennandi sál, guð faðir, vor drottinn frá kyni til kyns, og vér kvökum vort helgasta mál. Vér kvökum og þökkum í þúsund ár, því þú ert hvern dag sem hvern dag var. Íslands þúsund ár, Íslands þúsund ár, vér kvökum og þökkum í þúsund ár, því þú ert hvern dag sem hvern dag var. Ó guð vors lands! Ó lands vors guð! Vér lifum sem blaktandi, blaktandi strá. Vér deyjum, ef þú ert ei ljós það og líf, sem að lyftir oss duftinu frá. Ó, vert þú hvern dag sem hvern dag var, Íslands þúsund ár, Íslands þúsund ár, ó, vert þú hvern dag sem hvern dag var, Íslands þúsund ár, Íslands þúsund ár.