ギリシャ

Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή, σε γνωρίζω από την όψη που με βία μετράει τη γη. Απ' τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά, και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά! Εκεί μέσα εκατοικούσες πικραμένη, εντροπαλή, κι ένα στόμα ακαρτερούσες, "Έλα πάλι," να σου πει. Άργειε να 'λθει εκείνη η μέρα κι ήταν όλα σιωπηλά, γιατί τα 'σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά.

我は汝を認む、剣の 恐ろしき刃にて、 我は汝を認む、力もて 大地を見渡す眼差しにて。 ギリシャ人の 聖なる骨より立ち上がり、 昔と変わらぬ勇気をもて、 万歳、万歳、自由よ！ 汝はその内に住まいしが、 苦く恥ずかしげに、 そして声を待ちたり、 「再び来たれ」と告げる声を。 その日は遅く来たり すべては沈黙していた、 恐怖に覆われ 隷属に押し潰されていたゆえに。

I recognize you by the dreadful edge of the sword, I recognize you by the gaze that surveys the earth with force. Risen from the sacred bones of the Greeks, and valiant as before, hail, oh hail, Liberty! There you dwelt within, bitter and ashamed, and a voice you awaited, "Come back again," to tell you. That day was slow to come and everything was silent, for it was shadowed by fear and crushed by slavery.