Σε γνωρίζω από την κόψη
του σπαθιού την τρομερή,
σε γνωρίζω από την όψη
που με βία μετράει τη γη.
Απ' τα κόκκαλα βγαλμένη
των Ελλήνων τα ιερά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!
Σε γνωρίζω από την κόψη
του σπαθιού την τρομερή,
σε γνωρίζω από την όψη
που με βία μετράει τη γη.
Απ' τα κόκκαλα βγαλμένη
των Ελλήνων τα ιερά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!
Εκεί μέσα εκατοικούσες
πικραμένη, εντροπαλή,
κι ένα στόμα ακαρτερούσες,
"Έλα πάλι," να σου πει.
Άργειε να 'λθει εκείνη η μέρα
κι ήταν όλα σιωπηλά,
γιατί τα 'σκιαζε η φοβέρα
και τα πλάκωνε η σκλαβιά.
I recognize you by the dreadful edge
of the sword,
I recognize you by the gaze
that surveys the earth with force.
Risen from the sacred bones
of the Greeks,
and valiant as before,
hail, oh hail, Liberty!
I recognize you by the dreadful edge
of the sword,
I recognize you by the gaze
that surveys the earth with force.
Risen from the sacred bones
of the Greeks,
and valiant as before,
hail, oh hail, Liberty!
There you dwelt within,
bitter and ashamed,
and a voice you awaited,
"Come back again," to tell you.
That day was slow to come
and everything was silent,
for it was shadowed by fear
and crushed by slavery.
